به عنوان بخشی از مجموعه چشمانداز آینده (Futures Landscape Series) با تمرکز بر دسترسپذیری و فراگیری، بث سورمون پای گفتوگو با سامانتا «سم» ایوانز (Samantha “Sam” Evans)، مدیر صدور گواهینامه در انجمن بینالمللی متخصصان دسترسپذیری (IAAP) نشست.
سم ایوانز میگوید: «به ابتدای مسیر برگردید. هنگامی که برای نیازهای مخاطبان برنامهریزی میکنید، این تصمیم باید در همان گامهای نخست و زمان شکلدهی بودجه، تدوین درخواستهای پروپوزال (RFP) و انتخاب محل برگزاری اتخاذ شود. این کار بخشی از یک رویکرد انسانمحور است؛ دانشی که حتی برنامهریزان با تجربه نیز اغلب از آن بیبهرهاند.»
ضرورت برنامه ریزی از روز اول
دسترسپذیری موضوعی است که روز به روز اهمیت بیشتری پیدا میکند، با این حال بسیاری از برنامهریزان ارشد هنوز از صحبت کردن درباره آن واهمه دارند. ایوانز خاطرنشان میکند: «همه ما با افزایش سن، شرایطی شبیه به معلولیت را تجربه خواهیم کرد.»
امروزه که میزبان چهار نسل مختلف در رویدادهای خود هستیم، پیشبینی حمایتهای مناسب باید در اولویت ذهنی ما باشد و این روند از بودجهبندی آغاز میشود.
«باید یک ردیف بودجه مشخص برای تأمین نیازهای دسترسپذیری و شرکای خدماتی اختصاص دهید. اگر از پیش برای آن برنامهریزی کرده باشید، وقتی درخواستی مطرح میشود، با یک هزینه غافلگیرکننده مواجه نخواهید شد.»
مسئولیت پذیری فراتر از سالن برگزاری
ایوانز به مسئولیت مراقبت ما به عنوان برنامهریزان یادآوری کرد. این بدان معناست که دسترسپذیری مسئولیت مستقیم ماست؛ نه مسئولیت محل برگزاری، نه شرکت ارائهدهنده خدمات صوتی و تصویری (AV) و نه بخش پذیرایی.
او میگوید: «فروشندگان میتوانند کمک کنند، اما نباید انتظار داشته باشیم کسانی که دانش تخصصی ندارند، از تمام جزئیات آگاه باشند.» برنامهریزان باید بدانند چه سوالاتی از تأمینکنندگان خود بپرسند و بهترین روشها برای مناسبسازی فضاها چیست.
این مسیر با آموزش آغاز میشود. شورای صنعت رویدادها (EIC) و سایر نهادها اطلاعات مفیدی درباره دسترسپذیری در طراحی رویداد ارائه دادهاند، اما ما به عنوان برنامهریزان باید خودمان به دنبال ایدههای تازه باشیم و آنها را به اشتراک بگذاریم.
برای نمونه، ایوانز اشاره میکند که بسیاری از برنامهریزان نمیدانند شرکتهای سمعی و بصری میتوانند سیستمهای شنیداری کمکی را فراهم کنند که مستقیماً به سمعک و کاشت حلزون گوش متصل میشوند؛ این یک افزونه ساده است که میتواند تفاوتی بزرگ برای شرکتکنندگان ایجاد کند.
فراتر از تکنولوژی؛ اصالت در تجربه
ایوانز هشدار میدهد که حفظ رویکرد انسانمحور بسیار حیاتی است. تکیه بیش از حد بر فناوری برای حل مشکلات بدون درک درست از نیازها، میتواند ناخواسته کیفیت تجربه را کاهش دهد. استفاده از یک اپلیکیشن تلفن همراه برای زیرنویس و ترجمه زنده، تنها حداقلِ پشتیبانی را فراهم میکند.
او میگوید: «اگر من هزینهای پرداخت کنم تا در یک رویداد شرکت کنم، اما مجبور باشم تمام مدت به صفحه گوشی خودم خیره شوم تا ارائهها را بخوانم، منطقیتر این است که در خانه بمانم و متن پیادهشده را بخوانم!» طراحی خوب یعنی یافتن راه حلهایی که طبیعی و فراگیر باشند، نه صرفاً کاربردی.
از کجا شروع کنیم؟
سختترین بخش کار، شروع کردن است. بسیاری از برنامهریزان درباره اینکه چه چیزی «درست» است احساس تردید دارند یا نگران اشتباه کردن هستند. اما ایوانز یادآوری میکند که دسترسپذیری نیز مانند هر مهارت دیگری است که آموختهایم.
او تأکید میکند: «شما لازم نیست یک سرآشپز حرفهای باشید تا بدانید چه غذاهایی برای نیازهای رژیمی مختلف سرو کنید.» سؤال بپرسید، اطلاعات جمعآوری کنید و با متخصصان همکاری کنید؛ دسترسپذیری هم دقیقا همینگونه است.
بیش از هر چیز، از آن نترسید. دسترسپذیری درباره کمالگرایی نیست، بلکه درباره نیت و قصد درست است. وقتی رویدادها را با محوریت انسانها طراحی میکنیم، فضاهایی میآفرینیم که در آن همه افراد احساس خوشآمدگویی، ارزشمندی و توانایی برای مشارکت کامل داشته باشند.
